همواره ملاحظه می شود که از سوي نخبگان حكومتي و غير حكومتي در خصوص اهميت و ضرورت وحدت تا كنون صحبت های بسیاری شده است. یقینا بر هيچ كس پوشيده نيست كه انسجام و نظم اجتماعي، امنیت ملی و همچنين تحقق آرمانها و اهداف هر جامعه اي بدون وحدت ناشدنی است. زندگی اجتماعی و تحقق جامعه انسانی نیز بدون وحدت ممکن نیست پس در اهمیت وحدت هر چه گفته شود باز هم کم است اما سوال اساسی اینست که منظور ما از وحدت چیست ؟ آیا وحدت به این معنی است که همه ی مردم و گروه ها اجتماعی یک جور فکر کنند؟ یا اینکه همه ی مردم یک جور سلیغه ی سیاسی داشته باشند ؟ آیا وحدت یعنی اینکه همه مردم یک چیز را، یک شخص را، یک شخصیت را، یک جناح را ، یک گروه را بخواهند ؟ یا اینکه همه مردم باید در برابر منتقدین و معترضین یک جور رفتار کنند؟ در نهایت آیا وحدت به این معنی است که هیچ کس نباید در برابر تخلف و اشتباهی که از طرف هر کس صورت می گیرد اعتراض نکند چون موجب بر هم خوردن وحدت می شود به نظر من نه، وحدت یعنی نبودن تفرقه و نفاق و درگیری و کشمکش، حتی در جماعتی که از لحاظ اعتقاد دینی مثل هم نیستند، میتوانند با اتحاد و برادری زندگی کنند، میتوانند کنار هم و با هم باشند،میتوانند دعوا و نزاع نداشته باشند پس وحدت به معنی سکوت نیست.